தொல்காப்பியர்     காலத்திற்கு     முன்பே உரைநடை தோன்றியுள்ளது.

காப்பியங்களிலும் உரைநடை பற்றிய குறிப்புகள் உண்டு. சிலம்பு “உரையிடையிட்ட பாட்டுடைச் செய்யுள்’’ என்றே குறிக்கப்படுகின்றது.

இறையனார் களவியல் உரை தமிழ் உரைநடையில் சிறப்பிடம் பெறுகின்றது.

வைணவர்கள், சமணர்கள் வடமொழியும், தமிழும் கலந்த மணிப்பிரவாள நடையை உருவாக்கினர்.

சைவ உரைநடையை மடங்கள் வளர்த்தன.

உரையாசிரியர்களின் உரை, உரைநடைக்குப் பெரும் சிறப்பைத் தந்தன.

கல்வெட்டுகள் கி.பி. 6-ஆம் நூற்றாண்டு முதலே உரைநடையில் அமைந்திருந்தன.

ஐரோப்பியர்     வருகையும், அச்சு இயந்திரங்களும் தமிழ் உரைநடையைப் பெரிதும் மாற்றியமைத்தன. உரைநடை தலைமையிடம் பெற்றது.

வள்ளலார், ஆறுமுக நாவலர் எனத் தொடங்கிப் பல தமிழ் அறிஞர்கள், பல்கலைக் கழகப் பேராசிரியர்கள், இதழாளர்கள், நாடக ஆசிரியர்கள், திராவிட இயக்கத்தினர் எனப் பலரும் தமிழ் உரைநடைக்குப் பெரும் தொண்டு புரிந்தனர்.

இன்றைய உரைநடை தலித்தியம், பெண்ணியம், பின் நவீனத்துவம் எனும் கோட்பாடுகளை ஏற்றுப் போராட்ட ஆயுதமாய், மன உணர்வுகளைத் தூண்டுவதாய், வட்டார மொழியிலேயே வெளிப்படுகின்றது.